Shkup, 30 mars 2026 (MIA) – Nëna e të ndjerës, Ivana Jovanovska, sot, para Gjykatës Themelore Penale Shkup, deklaroi se vajza e saj me vite kishte jetuar në frikë nga bashkëshorti Stojançe Jaovanovski, me mavijosje të dukshme, nën kontroll të vazhdueshëm dhe me mendimin e vazhdueshëm se do t’i merrej vajza. 

Duke dëshmuar në mënyrë kronologjike për lidhjen e tyre, ajo tha se Ivana dhe i akuzuari në fillim jetonin me qira, se para martesës njiheshin shkurt kohë dhe se vajza e saj në fillim kishte parë pozitivisht bashkëshortin. Sipas dëshmisë, më vonë kishte vërejtur mavijosje në duar dhe këmbë, si dhe sy të mavijosur, por Ivana nuk kishte dashur ta pranojë se ishte rrahuar dhe e bindte me fjalët “mami, do të bëhet mirë”. 

Nëna përshkroi edhe një ngjarje të vitit 2021, kur, siç tha, pas mesnate kishte pranuar thirrje që të vijë në banesën e vajzës së saj. Kur kishte shkuar, e kishte gjetur Ivanën e shqetësuar, me Katjën në kraharor, ndërsa i akuzuari ishte nervoz dhe, sipas dëshmisë së saj, e kishte goditur para fëmijës pas çka kishte intervenuar policia. Në ato momente, tha dëshmitari, Ivana ishte e frikësuar dhe përsëriste: “le të marrë gjithçka, edhe banesën edhe gjithçka, vetëm vajzën të ma lë”. 

“Katja e vogël ishte dy vjeçe, kjo ndodhi më 15-16 gusht kur dhëndri im më telefonoi në orën një të mëngjesit, më falni për shprehjen, tha ‘Tezja Lubica, eja të marrësh vajzën tënde Ivanën, bushtër". Mbërrita në banesën e tyre për dhjetë minuta në këmbë. Ishte mot i nxehtë, Stojançe ishte shumë nervoz, ecte. Kjo ndodhi në vitin 2021”, tha nëna e Ivanës para gjykatës.

Duke e përshkruar çka kishte gjetur kur kishte mbërritur në banesë, ajo theksoi se vajza e saj ishte dukshëm e shqetësuar dhe e kishte përqafuar vajzën, ndërsa i akuzuari ishte agresiv. Sipas dëshmisë së saj dhuna fizike kishte vazhduar edhe derisa prisnin policinë. 

“Ivana ishte e mërzitur dhe po përqafonte Katjën dhe po rrinte në dhomën e ndenjes, dhe ai ishte shumë i zemëruar dhe nervoz, po ecte përreth dhe nuk mendoj se mund ta harroj këtë fjalë që më tha, për herë të parë në jetën time e thashë para prokurorit, nuk mund ta them publikisht. Ai u indinjua shumë dhe më tha se ‘Ivana po kërkonte një më të madh për ta kënaqur, dhe deri më tani, tha ai, nuk e kam vënë kurrë në një grua tjetër askund’. Kur erdhi policia, e nxorën jashtë për të folur, njëri prej tyre ishte me ne në dhomë, Ivana ishte shumë e frikësuar sepse ndërsa isha atje, para se të vinte policia, ai filloi ta godiste, ose më saktë ta godiste, por unë qëndrova midis tyre dhe i thashë të më tregonte çfarë po ndodhte”, tha nëna e Ivanës.

Në lidhje me pronësinë e pasurisë së paluajtshme dhe pavarësinë financiare, dëshmitarja sqaroi se vajza e saj jetonte në frikë të vazhdueshme se mos i merret fëmija. Edhe pse fillimisht ishte në emër të Ivanës, më vonë pronësia ishte ndarë me bashkëshortin. 

“Ai gjithmonë kishte frikë se mos ia merrte Katjan sepse ajo punonte në kompani private, dhe falë meje, i sigurova Stojançes punë në Njësinë e Zjarrfikësve, llogarita që të jetonte me fëmijën tim dhe doja ta ndihmoja të kishte një punë të qëndrueshme. Katja ishte gjithmonë përparësia e parë e vajzës sime. Në fillim, kur morën banesën, ishte në emrin e saj, ajo e paguante kredinë rregullisht, pas një kohe, me kërkesën e tij u shkrua në gjysmë në dokumentin e pronësisë. Dhe deri në momentin e fundit, Ivana paguante faturat, domethënë kredinë, telefonat... “tha nëna e Ivanës.

Sipas dëshmisë së saj, frika e Ivanës kishte vazhduar edhe në vitet e ardhshme, ndërsa ajo, kur kishte ardhur te prindërit, vazhdimisht lajmërohej në telefon dhe sqaronte se ku ndodhet. Nëna tha se nga Katja gjashtëvjeçare kishte kuptuar se nëna e saj mbrohej “duke u ulur përtokë me duar të kryqëzuara" derisa babai e “shqelmon dhe godet”, ndërsa fëmija i përsëriste edhe fjalët ofenduese, që, sipas dëshmisë, i kishte dëgjuar në shtëpi. 

Nëna e Ivanës para gjykatës tha edhe se pak para Vitit të Ri, kur i kishte dërguar ushqim dhe gjëra të tjera vajzës para ndërtesës, Ivana, dukshëm e shqetësuar, e kishte lutur menjëherë të largohej duke u frikësuar se i akuzuari do të vijë dhe do ti bëjë diçka. 

“Tani, para këtij Viti të Ri, i bëra mbesës sime disa ëmbëlsira dhe një sallatë që vajza ime i do shumë, disa gjëra që kishin mbetur në banesë, mora një taksi dhe i çova në banesën e tyre. Mbërrita para ndërtesës, vajza ime po më priste, shoferi i taksisë më ndihmoi të nxirrja gjërat, vajza ime dridhej dhe bërtiste "mami, ik, Stojançe do të vijë tani dhe, mami, të lutem, ik që të mos të bëjë diçka", ia dhashë shpejt dhe fillova të ecja drejt stacionit të autobusëve dhe dëgjova një zë nga Stojançe, një britmë histerike, mendoj se nëse do të kisha qëndruar atëherë, ndoshta duhet të kisha qëndruar, drejtuar nga unë, kisha frikë për fëmijën tim që të mos i bënte diçka. Më vonë, Ivana më tha se i kishte hedhur ato gjëra që bëra, ëmbëlsirat dhe sallatën, në kontejnerin e plehrave” tha nëna e Ivanës, tani të ndjerë.

Gjykimi kundër Stojançe Jovanovskit filloi sot në Gjykatën Themelore Penale Shkup, ndërsa Gjykata nuk e pranoi pranimin e pjesshëm të tij të fajit dhe vendosi që procedura të vazhdojë me paraqitjen e dëshmive. 

Edhe pse Jovanovski në fillim të seancës gjyqësore e pranoi fajin për dy nga gjithsej tri veprat penale për të cilat akuzohet, ai para Gjykatës theksoi se ishte i detyruar nga dëshmitari i procedurës, pas çka Gjykata konstatoi se deklarata nuk është dhënë vullnetarisht. 

“Ndihem fajtor për dy veprat e para penale, por nuk ndihem fajtor për veprën e tretë penale. Ndihem fajtor dhe pranoj veprat penale si në vijim: ‘Lëndim trupor’ sipas nenit 130, paragrafi 2 në lidhje me paragrafin 1 të Kodit Penal, si dhe veprën penale të rrezikimit të sigurisë sipas nenit 144, paragrafi 3 në lidhje me paragrafin 1 të Kodit Penal. I kam kryer ato në kohën, mënyrën dhe vendin e përshkruar në aktakuzë. Megjithatë, nuk ndihem fajtor për veprën penale të ‘Shtytjes në vetëvrasje dhe ndihmës në vetëvrasje’”, deklaroi fillimisht i dyshuari para gjykatës. fc/

Foto: MIA