Shkup, 16 mars 2026

Ballkani Perëndimor, më shumë se tri dekada pas shpërbërjes së Republikës Socialiste Federative e Jugosllavisë, vazhdon të mbetet një hapësirë gjeopolitike e karakterizuar nga ndërthurja komplekse e historisë, interesave strategjike dhe projeksioneve të fuqive rajonale dhe ndërkombëtare. Proceset e shtetformimit, konsolidimit institucional dhe integrimit në strukturat euro-atlantike nuk mund të kuptohen pa analizuar arkitekturën e marrëveshjeve ndërkombëtare që i dhanë fund konflikteve të përgjakshme të viteve ’90 dhe që në të njëjtën kohë projektuan një rend të ri politik në rajon.

Në këtë kuadër, tri marrëveshje përbëjnë shtyllat themelore të arkitekturës së pasluftës në Ballkanin Perëndimor: Marrëveshja e Dejtonit, Marrëveshja e Kumanovës dhe Marrëveshja Kornizë e Ohrit. Këto dokumente nuk përfaqësojnë vetëm instrumente të ndërprerjes së konflikteve të armatosura, por mekanizma të një inxhinierie të thellë kushtetuese dhe institucionale përmes së cilës bashkësia ndërkombëtare synoi të ndërtojë një arkitekturë të re stabiliteti dhe bashkëjetese politike në rajon.

Në thelb, këto marrëveshje artikuluan një paradigmë të re të ndërhyrjes ndërkombëtare në konfliktet rajonale: paqja nuk u konceptua vetëm si ndërprerje e dhunës, por si një proces afatgjatë transformimi institucional dhe kulturor. Përmes Marrëveshjes së Dejtonit u

institucionalizua një model kompleks i organizimit shtetëror në Bosnja dhe Hercegovina, duke krijuar një arkitekturë federative të balancuar mbi baza etnike dhe territoriale. Ndërkohë, Marrëveshja e Kumanovës, e arritur pas ndërhyrjes së NATO kundër regjimit të Republikës Federale të Jugosllavisë, hapi rrugën për administrimin ndërkombëtar të Kosova dhe krijimin e një realiteti të ri politik në këtë hapësirë. Në të njëjtën linjë, Marrëveshja Kornizë e Ohrit e vitit 2001 përfaqësoi një model të veçantë të zgjidhjes së konfliktit të brendshëm në Maqedonia e Veriut përmes reformave kushtetuese dhe institucionalizimit të barazisë ndëretnike.

Paralelisht me këtë proces institucional të stabilizimit rajonal, në hapësirën politike të Serbisë po artikulohet gjithnjë e më qartë një koncept gjeopolitik me implikime të gjera rajonale, i njohur në diskursin publik si “Bota Serbe”. Ky koncept synon konsolidimin e një hapësire të përbashkët politike, kulturore dhe identitare për komunitetet serbe në rajon dhe krijimin e një rrjeti ndikimi që mund të aktivizohet në momentet kyçe të rikonfigurimit gjeopolitik të Ballkanit Perëndimor.

Manifestimet e këtij projekti janë tashmë të dukshme në disa zhvillime politike dhe institucionale në rajon. Në Bosnje dhe Hercegovinë, diskursi për autonomi të zgjeruar apo edhe për shkëputje nga struktura shtetërore artikulohet vazhdimisht nga lidershipi politik i entitetit të njohur si Republika Srpska. Në Mali i Zi ndikimi i këtij projekti reflektohet përmes rolit të strukturave kishtare dhe përmes polarizimit të thellë politik rreth çështjeve të identitetit kombëtar dhe orientimit gjeopolitik të shtetit.

Në vitet e fundit, sinjale të depërtimit të këtij diskursi janë vërejtur edhe në hapësirën politike dhe shoqërore të Maqedonisë së Veriut. Veçanërisht pas zgjedhjeve parlamentare të vitit 2024, në diskursin analitik është vërejtur një intensifikim i ndikimit të kësaj narrative në orientimin politik të qeverisë, e cila në disa raste perceptohet se po vepron si një paravan politik për interesat strategjike të Serbisë në raport me proceset rajonale dhe me ritmin e integrimit evropian të shtetit.

Ky ndikim nuk kufizohet vetëm në sferën politike. Ai shtrihet edhe në dimensione të tjera strukturore, si depërtimi i kapitalit financiar dhe investimeve bankare të lidhura me qarqe ekonomike serbe, fuqizimi gradual i oligarkive me lidhje rajonale në sektorë strategjikë ekonomikë dhe një prani në rritje në hapësirën kulturore dhe mediatike. Paralelisht, raportime të

ndryshme ndërkombëtare kanë ngritur shqetësime lidhur me rrjetet e krimit të organizuar ndërkufitar që operojnë në korridoret që lidhin Serbinë me Maqedoninë e Veriut.

Në këtë kontekst më të gjerë politik, një element që ka ngritur debate të forta në hapësirën publike dhe akademike lidhet me qasjen e qeverisë ndaj Marrëveshjes së Ohrit. Tendencat për relativizimin, suprimimin gradual ose reinterpretimin e disa prej parimeve të saj themelore perceptohen nga shumë analistë si procese që mund të çojnë drejt degradimit të pozitës politike dhe institucionale të shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut dhe dobësimit të arkitekturës së bashkëjetesës ndëretnike të ndërtuar pas vitit 2001.

Në kontrast me këtë dinamizëm strategjik të projektit serb, faktori shqiptar në rajon duket se po hyn në një fazë historike vendimtare pa një platformë të konsoliduar strategjike dhe pa një mekanizëm efektiv koordinimi politik. Shqiptarët, megjithëse përbëjnë një nga komunitetet më të mëdha etnike në Ballkanin Perëndimor dhe janë të shpërndarë në disa shtete të rajonit, vazhdojnë të përballen me një fragmentim të theksuar politik dhe institucional që dobëson kapacitetin e tyre për të vepruar si faktor stabiliteti dhe balancimi në arkitekturën e re rajonale.

Në optikën e analizës strategjike bashkëkohore, fragmentarizimi i elitave politike shqiptare në Kosovë, në Maqedoninë e Veriut, në Luginën e Preshevës dhe në Malin e Zi po interpretohet gjithnjë e më shumë nga qendrat perëndimore të vendimmarrjes si një dobësi strukturore që mund të shfrytëzohet nga agjenda të kundërta me orientimin euro-atlantik të rajonit.

Në diskursin analitik të institucioneve në Bashkimi Evropian dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ky fragmentim politik shihet jo vetëm si mungesë e një artikulimi të unifikuar strategjik të faktorit shqiptar, por edhe si një hapësirë potenciale ku mund të investojnë qarqe me prirje antiperëndimore për të prodhuar tensione dhe për të relativizuar orientimin euro-atlantik të rajonit.

Në këtë sfond kompleks, faktori ndërkombëtar e sheh rolin e Shqipëria si një element stabilizues dhe koheziv. Pozicioni i saj si anëtare e NATO-s dhe avancimi i saj në procesin integrues drejt Bashkimit Evropian i japin asaj legjitimitet diplomatik për të nxitur një koordinim më të qëndrueshëm të politikës shqiptare në rajon.

Nga Skënder Asani

___________________________________________________________________________________

MIA këto tekste i publikon në formën integrale dhe origjinale dhe nuk mban përgjegjësi për përmbajtjen e tyre dhe as për mangësitë eventuale drejtshkrimore apo gabimet e shtypit.